چکیده
سیّد حسین طباطبایی بروجردی (۱۲۵۴–۱۳۴۰ ه‍. ش / ۱۸۷۵–۱۹۶۱ م)، مرجع شیعه امامی، در دهه‌های میانی قرن بیستم میلادی نقش مهمی در معرفی و ترویج مذهب تشیع در اروپا و آمریکا ایفا کرد. پرسش اصلی پژوهش آن است که آیت‌الله بروجردی با چه راهبردهایی توانست تصویری مستند، علمی و نظام‌مند از تشیع امامی را در غرب ارائه کند؟ رویکرد مطالعه، ترکیبی از تحلیل تاریخی–مضمونی و بررسی اسناد مرتبط با مکاتبات، حمایت‌های علمی، و شبکه‌سازی‌های دینی این شخصیت است.
یافته‌ها نشان می‌دهد که آیت‌الله بروجردی با اتکا به بینشی جهانی، رویکردی تقریب‌گرایانه، و تأکید بر هویت اعتقادی امامیه، مجموعه‌ای از راهبردهای مؤثرِ عمرانی–نهادی، انسانی، ارتباطی و فکری را دنبال کرد. ازجمله می‌توان به حمایت از بنیان‌گذاری مراکز علمی و تبلیغی شیعه در اروپا و آمریکا، تقویت نیروی انسانی فعال در عرصۀ گفت‌وگوی بین‌الادیانی، تشویق به ترجمه و انتشار متون اعتقادی امامیه، و تعامل سنجیده با مؤسسات مسیحی و دانشگاه‌های اروپایی اشاره کرد. این اقدامات زمینۀ شکل‌گیری نخستین شبکه‌های معرفی و تبیین تشیع امامی در غرب را فراهم ساخت و در تکوین بازنمایی‌های علمی و بین‌المللی اندیشۀ امامیه در دهه‌های بعد اثرگذار بود. درنتیجه، راهبردهای آیت‌الله بروجردی صرفاً در چارچوب فعالیت‌های تبلیغی قابل‌فهم نیست، بلکه بر شناخت ساختارهای فرهنگی غرب، تقویت ظرفیت‌های علمی و گفت‌وگویی، و ایجاد پایگاه‌های معرفتی پایدار برای تشیع امامی استوار است.