فصلنامه علمی شیعه شناسی

فصلنامه علمی شیعه شناسی

ادعیه اجتماعی شیعه مطالعه موردی دعای مکارم الاخلاق

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده
استاد دانشکده علوم اجتماعی- دانشگاه علامه طباطبایی
چکیده
ادعیه اجتماعی شیعه شاخه‌ای از إلاهیات اجتماعی شیعه است که شامل حدیث اجتماعی، تفسیر اجتماعی، فقه اجتماعی، کلام اجتماعی، اخلاق اجتماعی و ادعیه اجتماعی می‌باشد. ادعیه اجتماعی بر خلاف ادعیّه فردی که تنها بازگوکننده رابطه فرد دعاکننده و خداوند عالم است، حاکی از رابطه فرد دعاکننده و خداوند و مردم (ناس) و اصحاب و اقربا و اعضای جامعه می‌باشد و مجموعه ارزش‌های مثبت و منفی اجتماعی در قالب فضایل و محاسن و مکارم، و رذایل و معایب و جرایم را در دعاهای رهبران شیعه به ما معرّفی می‌کند. قلمرو ادعیه اجتماعی شیعه کاملاً گسترده است و تمامی عرصه‌های حیات اجتماعی و روابط جمعی و حوزه عمومی زندگی ما از خانواده، بستگان و اقوام و معاشران؛ معاش و داد و ستد و کسب و کار، و ارتشاء و انصاف، و فقر و غناء؛ تعلیم و تربیت و معلّمان و مربیّان و متعلّمان و تربیت‌کنندگان؛ و ریاست و مرئوسیّت و مدیریّت و عدالت و انصاف و ظلم و زور و ستم و تبعیض و فساد و بغی و طغیان؛ و اعمال عبادی و معنوی جمعی همچون نماز جماعت و جمعه و حجّ را شامل می‌شود. این دعاها درصدد تقلیل روحیه رقابت و ضدّیت و کارشکنی و بدبینی در روابط جمعی، و ترویج و گسترش ارزش‌های سازنده دگردوستانه و دگرخواهانه و خوشبینانه و همدلانه در میان افراد جامعه است که مطابق با خیر و صلاح جمعی بوده و پیوند و همبستگی و انسجام اجتماعی را ارتقاء بخشیده و کارکرد حیات‌بخش بخش‌های مختلف جامعه را تداوم خواهد بخشید. در این مقاله امور اجتماعی مذکور در دعای شریف مکارم‌الاخلاق مورد مطالعه قرار گرفته که از متون دعایی معروف شیعی به شمار می‌آید.

تازه های تحقیق

از مطالعه و بررسی تفصیلی بندهای این دعای شریف، مطالب زیر به دست می‌آید:

٭ گفت‌وگو با خداوند را با درخواست درود بر محمد9 و خاندان طاهر او شروع و در ادامه آن تکرار می‌کنیم.

٭ دعای شریف با درخواست‌های مربوط به امور ایمانی و معنوی و روحانی از قبیل اکمل الایمان، افضل الیقین، احسن النیّات و احسن الاعمال و اصلاح فساد افکار و اخلاق و اعمال شروع شده، آنگاه در ادامه به درخواست‌های جمعی و اجتماعی مرتبط با بستگان، معاشران، صاحب‌منصبان و قدرتمندان و ثروتمندان و امثال آنها رسیده و در انتها مجدّداً به درخواست‌های معنوی فردی مربوط به آخرت و معاد و ملاقات با خداوند، در حالت رضا و یا خشم او رسیده و به پایان می‌رسد.

٭ از دعاهای شریف می‌آموزیم که درخواست‌های فردی و شخصی و ایمانی از خداوند هستی، اگرچه لازم است ولی کافی نیست. باید با درخواست خیر برای قوم و خویش و فامیل و اقربا و عشیره و اهل بلد و سرزمین همراه باشد. ‌خیر همگانی و عمومی و جمعی، به فرد هم می‌رسد در حالی که خیر فردی و انفرادی معلوم نیست جمع و جامعه را هم دربر گیرد. از این رو رویّه عُزلت، خلوت‌گزینی، دوری از مردم به بهانه رسیدن به رضایت‌مندی و قرب خداوند، حالتی مذموم و مطرود است همانگونه که غرق در جمع و جماعت و جامعه شدن و از امور معنوی و روحانی و  ایمانی خود غفلت ورزیدن، حالتی نامقبول و ناصواب می‌باشد. نباید پنداشت جمله عامیانه و عوامانه «می‌ بخور، منبر بسوزان، مردم‌آزاری مکن» همه دین است، بلکه باید گفت «پاک طینت باش و عمل صالح داشته باش، و نه می‌بخور، و نه منبر بسوزان و نه مردم‌آزاری بکن». همچنانکه در دعای شریف آمده احسن الاعمال داشته باش و اهل بِرّ و خیر رساندن به مردم باش و باطنت را همانند ظاهرت از فسق و فجور و فساد پاک و پیراسته کن و با ارتباط قلبی و باطنی با خداوند کریم لذّت قرب به او را حسّ کن.

٭ بخش‌های اجتماعی در دعای شریف گسترده و فراگیر بوده و همه عرصه‌های زندگی جمعی از قدرت و ثروت گرفته تا منزلت و حیثیّت و آبرو را شامل می‌شود و در همه این عرصه‌ها، درخواست‌های خیرخواهانه و انسانی حضرت امام علی بن الحسین السجاد7 جدّاً چشمگیر و تحسین‌برانگیز است. بدان امید که همگانی و فراگیر شود.

٭ و در نهایت، رحمت و شفقّت و عطوفت از همه بندهای این دعای روح بخش آشکار است و به چشم می خورد؛ یعنی در واقع رویکردی که اعضای جامعه مسلمانی و ایمانی را بخش‌هایی متعاون و متعاضد و یاری‌گر همدیگر می‌خواهد و یکپارچگی و انسجام و اتّحاد و همبستگی آنها در طول زندگی پرشتاب و نشیب‌شان را طلب می‌کند. یعنی مدینه سالمة، مسلمة، متسالمه، متعاونة، راضیة مرضیّه، عالمة، فاضلة.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


1.                  بلاغی، صدرالدین (1380). ترجمه صحیفه کامله سجّادیه. دارالکتب الاسلامیه. چاپ اول.
2.                  تقی‌زاده داوری، محمود (1388). «إلاهیات اجتماعی شیعه». دوفصلنامه تخصّصی ـ پژوهشی إلاهیات اجتماعی. سال اوّل. شماره اوّل. بهار و تابستان. ص7-36.
3.                  تقی‌زاده داوری، محمود (1399). درآمدی بر إلاهیات اجتماع. قم: انتشارات شیعه‌شناسی.
4.                  تقی‌زاده داوری، محمود (1373). مسایل جامعه‌شناسی از دیدگاه امام علی7. تهران: بنیاد نهج‌البلاغه.
5.                  شریف رضی (بی‌تا). نهج‌البلاغه. صبحی صالح. قم: جامعه‌ مدرسین حوزهٔ علمیه.
6.                  شیخ طوسی، محمد بن الحسن (1398). کتاب رجال. چاپ نهم، قم: دفتر انتشارات اسلامی.
7.                  شیخ طوسی، محمد بن الحسن (بی‌تا). کتاب فهرست. قم: منشورات شریف رضی.
8.                  شیخ مفید، محمد بن محمد بن نعمان عُکبری بغدادی (1416 هـ ). الارشاد. قم: مؤسسه آل‌البیت لِاحیاء التراث.
9.                  طباطبایی، محمدحسین (بی‌تا). المیزان. ج 4. قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه.
10.             فلسفی، محمدتقی (1398). شرح و تفسیر دعای مکارم الاخلاق از صحیفه سجّادیه. 3 جلد. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی. 
11.             لگنهاوسن، محمّد (1401). جُستارهایی در إلاهیات اجتماعی. ترجمه منصور نصیری. تهران: انتشارات هرمس.
12.             نجاشی، احمد بن علی (1409 هـ). کتاب رجال. قم: چاپ انتشارات اسلامی.