فصلنامه علمی شیعه شناسی

فصلنامه علمی شیعه شناسی

بررسی تطبیقی مولفه های منجی و دجال در روایات فریقین «مطالعه موردی کتب «صحیح مسلم» و «کمال الدین»»

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 پژوهشگر پسادکتری علوم قرآن و حدیث، دانشکده الهیات، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران
2 استاد گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکده الهیات، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران
چکیده
برخی از نواندیشان مسلمان با ادعای عدم ذکر روایات مهدویت در کتب صحیحین، عقیدهٔ «مهدویت» را انکار نموده و آن را برگرفته از عقاید شیعه دانسته­اند. برای بررسی این ادعا، کتاب «صحیح مسلم» از منابع اهل سنت و کتاب «کمال‌­الدین» از منایع شیعه انتخاب و روایات آخرالزمانی مربوط به دو مؤلفهٔ «منجی» و «دجال» با روش «تحلیل محتوا» بررسی شد. بر اساس این تحلیل، مشخص گردید کتاب «کمال‌­الدین» با فراوانی 236 مضمون (15 درصد مضامین) با تفصیل بیشتری به ذکر ویژگی‌های دوران حکومت منجی پرداخته است. در «صحیح مسلم» 53 مضمون (14 درصد مضامین) مربوط به دوران حکومت منجی بوده و بسیاری از مضامین آن مشترک با مضامین «کمال‌­الدین» است. همچنین موضوع «دجال» در «صحیح مسلم» پرکاربرد بوده و 33 درصد از مضامین آخرالزمانی این کتاب را به خود اختصاص داده است. اما به این موضوع در کتاب «کمال‌­الدین» چندان توجهی نشده و تنها 5 درصد مضامین را تشکیل می­دهد. همچنین مشخص شد در روایات «صحیح مسلم» نام حضرت مهدى ذکر نشده، ولی مقایسهٔ ویژگى‏های خلیفهٔ آخرالزمان در «صحیح مسلم» با روایات «کمال‌­الدین» و سایر روایات معتبر و متواتر اهل سنت، بیانگر آن است که مقصود از این خلیفه، حضرت مهدی است. بنابراین می‌توان گفت: در «صحیح مسلم» به موضوع «مهدویت» و بسیاری از جوانب آن توجه شده، اما تحت عنوان خاصی مطرح نشده است.

تازه های تحقیق

با تحلیل مضامین روایات آخرالزمان در  دو کتاب صحیح مسلم و کمال ­الدین نتایج ذیل حاصل شد:

با بررسی کامل روایات صحیح مسلم دربارهٔ آخرالزمان مشخص شد در روایات این کتاب با صراحت نام حضرت مهدى ذکر نشده است، اما برخی روایات این کتاب محوریت آخرالزمان را با حضرت عیسی† می‌دانند و برخی دیگر امیر و امام مسلمانان را فردی از مسلمانان معرفی کرده است که حضرت عیسی† به او اقتدا می­کند. 

علمای اهل سنت هم در شروح خود بر صحیح مسلم با توجه به روایات متواتر موجود در سایر کتب صحاح سته، منظور از خلیفه و امام آخرالزمان را که مال زیاد پخش می­کند و حضرت عیسی† پشت سر ایشان نماز می­خواند، مهدی موعود دانسته­ و در جمع این روایات معتقدند: احادیث دال بر منجی بودن حضرت مهدى و اینکه او از فرزندان حضرت فاطمهƒ است، اسنادشان صحیح‏تر است. 

بنابراین با جمع این دو دسته روایات و مقایسه با روایات کمال ­الدین می­توان نتیجه گرفت محوریت در آخرالزمان با حضرت مهدی است و حضرت عیسی† در آن زمان چندین منصب خواهد داشت که این مناصب را حضرت مهدی به ایشان واگذار می‌کنند. 

از آنچه گفته شد، می‌توان نتیجه گرفت ادعای احمد امین و همفکران وی در نبود روایات مهدویت در کتب صحیحین قابل پذیرش نیست.

مضامین دوران قیام و حکومت منجی در کمال الدین 25 برابر صحیح مسلم است، ولی با جمع این مضامین و مضامین نزول حضرت عیسی† که در صحیح مسلم تقریباً 6 برابر کمال الدین است، می‌توان گفت: مضامین مربوط به دوران حکومت منجی در کمال الدین 4 برابر مضامین صحیح مسلم است و در هر دو کتاب 14 درصد کل مضامین را تشکیل می‌دهند. این تعداد مضامین بیانگر آن است که کمال ­الدین نسبت به صحیح مسلم جزئیات بیشتری از دوران قیام و حکومت منجی را ذکر کرده و تصویر مشخص‌تری ­از آن دوران را ترسیم نموده است. 

برای نمونه در این کتاب بیشترین مضامین در موضوع مذکور مربوط به مقوله­های «برقراری عدالت» و «از بین رفتن کفر و استقرار دین الهی» است که به ترتیب 47 و 31 مضمون را به خود اختصاص داد­ه­اند. مشابه این مضامین به صورت محدودتر در صحیح مسلم نیز ذکر شده است؛ از جمله اینکه درمجموع 6 مضمون به قضاوت عادلانة منجی، بخشش اموال فراوان بین مردم و جهانی‌شدن حکومت اسلامی اشاره کرده است.

مضامین دجال در صحیح مسلم تقریباً دو برابر کمال­ الدین است و در صحیح مسلم 33 درصد مضامین آخرالزمانی و در کمال الدین 5 درصد کل مضامین را تشکیل می­دهد. این تعداد مضمون بیانگر آن است که موضوع دجال در صحیح مسلم» بسیار پرکاربرد و در کمال ­الدین کم‌تکرار است. در مجموع، در کمال ­الدین تنها دو روایت به ذکر برخی ویژگی‌های دجال و علایم نزدیک‌شدن زمان خروج او با استناد به منابع اهل سنت پرداخته­ و سه روایت فقط به ذکر ظهور وی قبل از قیام منجی اشاره کرده ­است. 

به بیان دیگر، در کمال ­الدین بیشترین مضامین موضوع دجال به علایم نزدیک‌شدن زمان خروج دجال مربوط می­شود (نصف مضامین)؛ ولی در صحیح مسلم بیشترین مضامین به توصیف ویژگی­های دجال، اقدامات و وقایع دوران وی مربوط می‌شود (بیش از سه‌چهارم مضامین). بنابراین می­توان گفت: موضوع دجال در کتب شیعه چندان مد نظر نبوده و چه‌بسا از کتب اهل سنت به کتب شیعه راه یافته است.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


1.       ابن‌تیمیه، احمد (1406ق). منهاج السنة النبویه. بی­جا، بی­نا.
2.      ابن‌حجر هیتمى، احمد بن محمد (1417ق). الصواعق المحرقه. بیروت: مؤسسة الرساله.
3.      ابن‌حجر عسقلانى، احمد بن علی (بى‏تا). فتح البارى بشرح الصحیح البخارى. بیروت: دارالمعرفه. 
4.      ابن‌عربى، محیى‌الدین (1420ق). فتوحات المکیه. بیروت: دارالکتب العلمیه. 
5.      ابن‌قیم جوزیه، شمس‌الدین (1390ق). المنار المنیف فی الصحیح و الضعیف. حلب: مکتب المطبوعات الاسلامیه. 
6.      ابن‌کثیر دمشقى، اسماعیل بن عمر (1408ق). النهایة فى الفتن و الملاحم. بیروت: دارالکتب. 
7.      ابن‌منظور، محمد بن مکرم (1418ق). لسان العرب. بیروت: دار احیاء التراث العربى. 
8.      اکبرنژاد، مهدى‏ (1388). بررسی تطبیقى مهدویت در روایات شیعه و اهل سنت‏. قم: بوستان کتاب. 
9.      امین، احمد (1999). ضحى الاسلام. قاهره: مکتبة الاسره.
10.   باردن، لورنس (1374). تحلیل محتوا. ترجمهٔ ملیحه آشتیانی و محمد یمنی دوزی. تهران: دانشگاه شهید بهشتی. 
11.    برزنجى، محمد (1370ق). الاشاعة لاشراط الساعه. قاهره: مطبعة مشهدى الحسینى. 
12.   بغوی، حسین بن مسعود شافعی (بی­تا). مصابیح السنه. قاهره: محمدعلی صبیح
13.   ترمذى، محمد بن عیسى (1421ق). الجامع الصحیح. بیروت: دار احیاء التراث العربى. 
14.   تفتازانى، اسعد (1409ق). شرح المقاصد. قم: منشورات الرضى. 
15.   سفارینى، شمس‌الدین (1324ق). لوائح الانوار البهیة و سواطع الاسرار الاثریة لشرح الدرة المضیة فی عقد الفرقة المرضیه، قاهره: بی‌نا.
16.   سیوطى، جلال‌الدین (بى‏تا). الجامع الصغیر. بیروت: دارالکتب. 
17.   حاکم نیشابورى، محمد بن عبداللّه (1418ق). المستدرک على الصحیحین. بیروت: دارالمعرفه.
18.   صدوق، محمد بن على‏ (1395ق). کمال الدین و تمام النعمه. تهران: اسلامیه‏.
19.   عسکرى، نجم‌الدین (بى‏تا). المهدی الموعود المنتظر عند علماء أهل السنّة و الإمامیه. بی‌جا: بی‌نا.
20.  قرطبی، محمد بن احمد (بی‌تا). التذکرة فی احوال الموتی و امور الآخره. بیروت: دارالقلم للتراث. 
21.   کتّانى، محمد بن جعفر (1328ق). نظم المتناثر من الحدیث المتواتر. فاس: مطبعة المولودیه. 
22.  کنجى شافعى، محمد (1421ق). البیان فی أخبار صاحب الزمان. بیروت: دارالمحجة البیضاء. 
23.  گلدزیهر، ایگناتس (1959). العقیدة و الشریعة فی الإسلام. ترجمهٔ‏ محمدیوسف موسى. بغداد: مکتبة المثنّى. 
24.  مسلم بن حجاج‏، (1412ق). صحیح مسلم‏. قاهره‏: دار الحدیث. 
25. آبری سجستانی، محمد بن الحسین، (1430ق). مناقب الإمام الشافعی. بی جا: الدار الأثری.
25. Baghawī, Ḥ. & Shāfi‘ī, N.D. Maṣābīḥ Alsnh. Cairo: Muhammad Ali Sabih. 
26. Suyūṭī, J. N.D. Al-Jāmi‘al-Ṣaghīr. Beirut: Dar Al-kutub.
27. Abri Sajestani, Mohamad Ibn Al-hossein, (1430gh). Managhib Al-Imạm Al-shafei. N.P: Al-dar Al-asari.