1. الگار، حامد (۱۳۷۹). دین و دولت در ایران. ترجمهٔ فارسی. تهران: علم.
2. امامی سیگارودی، عبدالحسین؛ دهقان نیری، ناهید؛ رهنورد، زهرا و نوری، سعیدعلی (۱۳۹۱). روششناسی تحقیق کیفی: پدیدارشناسی. نشریهٔ پرستاری و مامایی جامعنگر، ۲۲، ۲(68)، 56-63.
3. بخشایش، محمد (۱۳۹۰). ساختار و کارکردهای روحانیت شیعه قم. قم: مرکز مطالعات اسلامی.
4. بدرخانی، غلامرضا (۱۳۹۹). ابزارهای نوین ارتباطی و روحانیت؛ چالشها و فرصتها. رهآورد نور، 72، 32-47.
5. حسینی، سیدعباس (۱۳۹۱). طراحی الگوی مطلوب ارتباط روحانیت با نسل جوان با تأکید بر دیدگاه آیتالله جوادی آملی. پایاننامهٔ کارشناسی ارشد. قم: دانشگاه باقرالعلوم7.
6. ساروخانی، باقر (۱۳۹۱). جامعهشناسی ارتباطات، با تجدید نظر و اضافات. تهران: اطلاعات.
7. سوکولوفسکی، رابرت (۱۳۸۹). درآمدی بر پدیدارشناسی. ترجمهٔ محمدرضا قربانی. تهران: گام نو.
8. فتحی، ابراهیم (۱۳۹۰). انتظارات اقشار مختلف از روحانیان (پیمایش ملی). قم: دفتر تبلیغات اسلامی حوزهٔ علمیه.
9. کارمن، تیلور (۱۳۹۰). مرلوپونتی. ترجمهٔ مسعود علیا. تهران: ققنوس.
10. محسنیانراد، مهدی (۱۳۶۸). ارتباطشناسی. تهران: سروش.
11. محسنیانراد، مهدی (۱۳۸۲). ارتباطشناسی: ارتباطات انسانی (میانفردی، گروهی، جمعی). تهران: سروش.
12. محمدپور، احمد (۱۳۹۰). روش تحقیق کیفی ضد روش. (جلد اول: منطق و طرح در روششناسی کیفی). تهران: جامعهشناسان.
13. محمدی، محمد (۱۴۰۰). صورتبندی الگوی همگرایی روحانیت و مردم در جمهوری اسلامی. پایاننامهٔ کارشناسی ارشد. قم: دانشگاه باقرالعلوم7.
14. مطهری، مرتضی (۱۳۷۲). پیرامون جمهوری اسلامی. تهران: صدرا.
15. Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education, pp. 241–258. Greenwood.
16. Bourdieu, P. (1991). Language and symbolic power. Polity Press.