Shi'ite Studies

Shi'ite Studies

Mystical Shi‘ism And it’s influence on the Emergence of Safawids

Document Type : Original Article

Abstract
Safawids were the members of the first Iranian dynasty who could establish a strong and fruitful connection between Sufism and Shi‘ism, basing their government on that foundation. In Safawiyya’s emergence and taking power, in addition to Shi‘ism and Sufism and their connection, the issue of Anatolia, hermitage of Ardabil and Qezelbashs were effective. Before using Shi‘i beliefs for their own political purposes and showing political leanings, Safawids were Sufis. Qezelbashs, who were firstly equivalent with Sufis, played a basic role in establishing Safawid government, greatly influencing the Safawid dynasty. With the entrance of scholars of Jabal Amel under Tahmasb I, the mentor-disciple relationship turned into a religious relationship, the Sufis’ influence reduced, and as a result, a struggle began between the people of Tariqat and the people of Shari’at. This was not so much noticeable under the Safawid kings, but later on, the anti-Sufism trend was aggregated, and even many Sufis were exiled, which was due to their own performance. In this study, we try to explore the dimensions of this issue using a historical and descriptive-analytical method.
Keywords

1.                  آملی، سیدحیدر، جامع‌الاسرار و منبع‌الانوار، به انضمام رساله نقدالنقود فی معرفه‌الوجود، 1368.
2.                  ابن‌بزاز، توکل‌بن‌اسماعیل، صفوة الصفا، مقدمه و تصحیح غلامرضا طباطبایی مجد، تهران: زریاب، 1377.
3.                  ابن‌خلدون، عبدالرحمان‌بن‌محمد، مقدمه ابن‌خلدون، تهران: استقلال، 1410ق. 
4.                  اشپولر، برتولد، تاریخ مغول در ایران، ترجمه محمود میرآفتاب، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1351.
5.                  امورتی، ب. اس، «مذهب در دوره تیموریان»، تاریخ دوره تیموریان، ترجمه یعقوب آژند، تهران: جامی، 1382.
6.                  پازوکی، شهرام، «تصوف در ایران بعد از قرن ششم»، دانشنامه جهان اسلام، ج7، تهران: بنیاد دائرة‌المعارف اسلامی، 1369.
7.                  ترکمان، اسکندربیگ، تاریخ عالم­آرای عباسی، زیر نظر ایرج افشار، چ3، تهران: امیرکبیر، 1382ش.
8.                  تنکابنی، محمدبن‌سلیمان، قصص‌العلما، تهران، بی‌تا.
9.                  جعفریان، رسول، «رویارویی فقیهان و صوفیان در عصر صفویان»، کیهان اندیشه. ش33، ص101-127، سال 1369.
10.             ــــــــــــــــــــــــ ، تاریخ تشیع در ایران از آغاز تا طلوع دولت صفوی، تهران: علم، 1388.
11.             خوانساری، محمدباقربن‌زین‌العابدین، روضات الجنات فی احوال العلماء والسادات، تحقیق اسدالله اسماعیلیان، قم: دهاقانی، 1391ق.
12.             داوری اردکانی، رضا، مقام فلسفه در تاریخ ایران دورة اسلامی، تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، 1379. 
13.             رهدار، احمد، «تبیین تطورات سیاسی تصوف و نسبت آن با تشیع»، دوفصلنامه جستارهای سیاسی معاصر، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، ش1، ص79-126، سال 1389. 
14.             زرین‌کوب، عبدالحسین، دنباله جست‌وجو در تصوف ایران، تهران: امیرکبیر، 1369.
15.             الشیبی، کامل مصطفی، تشیع و تصوف، ترجمه علیرضا ذکاوتی قراگزلو، تهران: امیرکبیر، 1374.
16.             ــــــــــــــــــــــــ ، هم‌بستگی میان تصوف و تشیع، ترجمه و تلخیص و نگارش علی‌اکبر شهابی، تهران: دانشگاه تهران، 1927.
17.             شیرازی، محمدمعصوم، طرایق‌الحقایق، تصحیح محمدجعفر محجوب، تهران: سنایی، بی­تا.
18.             شوشتری، سیدنورالله، مجالس‌المؤمنین، تهران: کتاب‌فروشی اسلامیه، 1377ش.
19.             قزوینی، ابوالحسن، فواید­الصفویه، تصحیح، مقدمه و حواشی مریم امیراحمدی، تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، 1367.
20.             کربن، هانری، تاریخ فلسفه اسلامی، ترجمه جواد طباطبایی، تهران: کویر، 1377.
21.             نصر، سیدحسین، «تشیع و تصوف»، حکمت و هنر معنوی (مجموعه مقالات)، تألیف و ترجمه غلامرضا اعوانی، تهران: گرّوس، 1375.
22.             هدایت، رضاقلی­خان، تذکره ریاض­العارفین، مقدمه و تصحیح و تعلیقات ابوالقاسم رادفر و گیتا اشیدری، تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، 1384.
23.             یوسف­پور، محمدکاظم، نقد صوفی، تهران: روزنه، 1380.