Shi'ite Studies

Shi'ite Studies

A Reading of the Meaning of Oath Words In Alawid Discourse

Document Type : Original Article

Author
Zohre Qorbani Madawani
Assistant Professor of Arabic Language and Literature, Allameh Tabatabai University
Abstract
Using oath words is one of the oldest methods of emphatic speech, with a long precedence in the Arabic culture and language. This kind of emphasis is done because of numerous reasons, among which are the following: weak possibility of realization of the subject, weirdness of the subject, and the addressee’s denial of it. Oath words in Arabic enjoy a unique variety and multiplicity. One of the most prominent examples of multiplicity of the oath style and variety of its use is found in the unparalleled book of Nahj al-Balagha. This study investigates the relationship between the oath words, and what are sworn on in Nahj al-Balagha  to show the difference in usage and the subject of usage in each word to uncover its delicacies and beauties in denotation and connotation. Investigating the significance of various oaths in Nahj al-Balagha shows that all oath words are common in denoting emphasis, but each has a different semantic connotation with a strong relationship to what is sworn on, in a way that substitution of each similar word leads to a reduction of semantic eloquence of the word.
Keywords
Nahj al-Balagha
Imam Ali (PBUH)
oath words
what is sworn on
who is sworn to

  1.  

    قرآن کریم

    1. ابن‌فارس، معجم مقاییساللغة، چاپ اول، بیروت: دارإحیاء التراث العربی، 2001.
    2. ابن‌کثیر، تفسیر القرآن العظیم، تحقیق محمدحسین شمس‌الدین، چاپ اول، بیروت: دارالکتب العلمیة، 1419.
    3. ابن‌منظور، لسان العرب، چاپ سوم، بیروت: دارصادر، 1414.
    4. اسماعیل بن عباد، المحیط فیاللغة، تحقیق محمدحسن آل‌یاسین، 1994.
    5. امرؤالقیس، الدیوان، تحقیق محمدابوالفضل ابراهیم، چاپ چهارم، مصر: دارالمعارف، بی­تا.
    6. انباری، اسرارالعربیة، دراسة و تحقیق محمدحسین شمس‌الدین، منشورات محمد على بیضون، چاپ اول، بیروت: دارالکتب العلمیة،  1997.
    7. بدرالدین أمیمة، «أسلوب القسم فی الحدیث النبوی»، مجلة جامعة دمشق، ج26، العدد الثالث و الرابع، ص47-87، سنة2010.
    8. جاحظ، البیان و التبیین، تحقیق عبدالسلام هارون، القاهرة: مکتبة الخانجی، بی­تا.
    9. راغب اصفهانی، المفردات فی غریب القرآن، تحقیق صفوان عدنان داوودی، چاپ اول، بیروت: دارالعلم،  1412.
    10. زمخشری، الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل، چاپ سوم، بیروت: دارالکتب العربی، 1407.
    11. سامرائی، فاضل، معانی النحو، چاپ اول، بی‌جا، مؤسسة التاریخ العربی للطباعة و النشر، بی­تا.
    12. سیبویه، الکتاب، تحقیق عبدالسلام محمد هارون. بی‌جا: دار القلم، 1966.
    13. سیوطی، الإتقان فی علوم القرآن، تحقیق محمد ابوالفضل ابراهیم، صیدا: المکتبة العصریة، 1987.
    14. شرتونی، مبادئالعربیة، چاپ پانزدهم، تهران: انتشارات اساطیر، 1389.
    15. شوکانی الیمنی، نیل الأوطار، تحقیق عصام­الدین الصبابطی، چاپ اول، مصر: دارالحدیث، 1993.
    16. طریحی، فخرالدین، مجمع البیان، چاپ سوم، تهران: نشر مرتضوی، 1375.
    17. عون، علی ابوالقاسم، اسلوب القسم و اجتماعه مع الشرط فی رحاب القرآن الکریم، لیبیا: منشورات جامعة الفاتح، 1992.
    18. فراهیدی، خلیل بن أحمد، کتاب العین، چاپ دوم، قم: انتشارات هجرت، 1410.
    19. فیروزآبادی، القاموس المحیط، تحقیق مکتب تحقیق التراث فی مؤسسة الرسالة بإشراف محمد نعیم العرقسُوسی، ط الثامنة، بیروت: مؤسسة الرسالة للطباعة والنشر والتوزیع، 2005.
    20. قرشی، سیدعلی‌اکبر، قاموس قرآن، چاپ ششم، تهران: دارالکتب الإسلامیة، 1371.
    21. مصطفوی، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1360.
    22. مهیار، رضا، فرهنگ ابجدی عربی فارسی، بی­تا.
    23. نهج‌البلاغه، تحقیق فیض الإسلام، تهران: انتشارات فقیه، 1381.
    24. نهج‌البلاغه، ترجمه سیدجعفر شهیدی، چاپ چهارم، تهران: انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی، 1371.
Shi'ite Studies
Volume 16, Issue 64
Winter 0
Pages 97-122