موسسه شیعه شناسیفصلنامه علمی شیعه شناسی1735-4722114420131222The Geo-Politic Analysis of Shiism in the Middle East Using the SWOT Modelتحلیل ژئوپلیتیک تشیع در خاورمیانه با استفاده از مدل SWOT734242114FAیوسفزینالعابدیندانشیار دانشگاه آزاد اسلامی رشتابوطالباحمدی ارکمیدانشجوی دکتری مطالعات جنوب غرب آسیالالهنظری ولنیکارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی توریسمJournal Article20130609< p >The Shiites of the Middle East, due to their geographical dispersion and residence in regions with high geo-economic value, enjoy a proper geo-political situation in the political and economic realms in the region and the world. On the other hand, some evolutions such as the Islamic revolution of Iran, the success of Hezbullah in Lebanon, the Shiites’ role in Iraq after Saddam, and the diffusion of Islamic awakening, have all caused the Shiite geo-politic issues to shine at the heart of the evolutions in the Middle East region. Accordingly, understanding the real status of the Shiite’s geo-political position as well as identifying opportunities and challenges facing it is an important issue. The present article poses the following question: “what are the opportunities and dilemmas of the Shiite’s geo-politics in the Middle East?” In this way, the article attempts to explain the Shiite’s geo-politics in the political and security evolutions of the Middle East region to identify the strong and weak points as well as the opportunities and threats facing the Shiites. To do so, the article uses a descriptive-analytical method and the SWOT model to offer a proper strategy for promoting the Shiite’s geo-political status in the Middle East region. The Analysis of the information about the Middle East Shiites shows that – due to their identity elements, the dynamic religious laws, and their geo-politically high value residence – the Shiites are able to step towards invasive strategies and using proper policies to improve the Shiites’ geo-political status in the region.< p dir="RTL">شیعیان خاورمیانه به دلیل پراکنش جغرافیایی و حضور در مناطقی با ارزش ژئواکونومی بالا، از موقعیت ژئوپلیتیک مناسبی در عرصههای سیاسی و اقتصادی منطقه و جهان برخوردارند. از سوی دیگر، بروز تحولاتی مانند پیروزی انقلاب اسلامی ایران، موفقیتهای حزبالله در لبنان، ایفای نقش شیعیان در عراق پس از سقوط صدام، و گسترش موج بیداری اسلامی سبب شده است که ژئوپلیتیک تشیع در بطن تحولات منطقة خاورمیانه قرار بگیرد. در این راستا، درک جایگاه واقعی ژئوپلیتیک تشیع و شناسایی فرصتها و چالشهای پیش روی آن، امری مهم تلقی میگردد. مقالة حاضر با طرح این پرسش که «فرصتها و تنگناهای ژئوپلیتیک تشیع در خاورمیانه کداماند؟» سعی دارد ضمن تبیین جایگاه ژئوپلیتیک تشیع در تحولات سیاسی و امنیتی خاورمیانه، به شناسایی نقاط قوت، ضعف، فرصتها و تهدیدهای پیش روی شیعیان بپردازد. بدین منظور، این مقاله با استفاده از روش توصیفی، تحلیلی و بهرهگیری از مدل SWOT به ارائة استراتژی و راهبرد مناسب به منظور ارتقای جایگاه ژئوپلیتیک تشیع در منطقة خاورمیانه پرداخته است. تجزیه و تحلیل اطلاعات پیرامون شیعیان خاورمیانه نشان میدهد که پیروان این مذهب به دلیل برخورداری از مؤلفههای هویتی، پشتوانة فقهی پویا و حضور در مناطقی با ارزش ژئواکونومیک بالا، میتوانند با ارائة راهبرد تهاجمی و بهکارگیری سیاستهای مناسب، در جهت بهبود جایگاه ژئوپلیتیک تشیع در منطقه گام بردارند.https://www.shiitestudies.com/article_242114_6b2ef1b8573696e6c65545888b10d50d.pdfموسسه شیعه شناسیفصلنامه علمی شیعه شناسی1735-4722114420131222Ayatollah Nāīnī and Granting Local Identity To Modern Political Conceptsآیتالله نایینی و هویتبخشی بومی به مفاهیم مدرن سیاسی3564242115FAمرتضیشیرودیاستادیار پژوهشکده تحقیقات اسلامیJournal Article20130609The present article explains the methodology of naturalization and granting identity to modern political concepts in Ayatollah Naeeni’s semantic system. In the framework of religious law using legal reasoning, he presents a picture of consonance between modern concepts and traditional ones, preferring tradition over modernity to grant an Iranian- Islamic identity to the modern political concepts. The present article explains Naeeni’s method for naturalization or granting Iranian-Islamic identity to modern political concepts to display the strengths and weaknesses therein. This shows his attempt to prove that there is no inconsistency between Islam and modern political concepts, as well as the necessity to innovate or consider a new method in naturalization or granting identity to modern political concepts.
این مقاله به تبیین متدولوژی بومیسازی و هویتبخشی به مفاهیم مدرن سیاسی در دستگاه معنایی آیتالله نایینی میپردازد. نایینی در چهارچوب شریعت و با ابزار اجتهاد، به ارائة تصویری از هماهنگی بین مفاهیم مدرن و سنتی با ارجحیتبخشی به سنت پرداخته و کوشیده است تا به مفاهیم مدرن سیاسی، هویتی ایرانی ـ اسلامی ببخشد. مقالة پیش روی، روش بومیسازی یا هویتبخشی ایرانی ـ اسلامی نایینی به مفاهیم مدرن سیاسی را توضیح میدهد و توانمندی و ناتوانیهای آن را در این زمینه به تصویر میکشد. این اقدام نایینی، تلاش او را در اثبات عدم مغایرت مفاهیم مدرن سیاسی با اسلام، و همچنین، ضرورت ابداع یا الزام توجه به روشی جدید در بومیسازی یا هویتبخشی به مفاهیم مدرن سیاسی را نشان میدهد.https://www.shiitestudies.com/article_242115_802d7a7193f7203b8d77d95460d90fa4.pdfموسسه شیعه شناسیفصلنامه علمی شیعه شناسی1735-4722114420131222A Comparative Study on the Effect of Meta-tradition of the Christian and Shiite essianism on the Politics in Iran and USAبررسی تطبیقی تأثیر فراروایت موعودگرایی شیعی و مسیحی بر سیاست ایران و آمریکا6598242309FAاسحاقطاهریدانشیار مجتمع آموزش عالی شهید محلاتیاحمدعزیزخانیدانشجوی دکتری اندیشه سیاسی دانشگاه علامه طباطباییJournal Article20130603By drawing the lines of the desirable future, Messianism organizes the internal dynamism of the existing situation. The result of this process for societies is facilitation of the affairs by granting hopes as well as accessing the desirable situation through excitability. In this view, dynamism and delight in societies depends on the level of furthering existing situation based on a desirable future; and messianism is a proper framework for explaining such a trend. The present study, in addition to exploring the concept of messianism, investigates its link with politics in Iran and America; and finally, in view of the differences between the elements of messianism in Christianity and Shiism, it reviews this link in the two countries.«موعودگرایی» با ترسیم خطوط آیندة مطلوب، پویش درونی وضعیت موجود را سامان میبخشد. رهاورد این فرایند برای جوامع، تسهیل روند ادارة امور از طریق «امیدبخشی»، همچنین دستیابی به وضعیت مطلوب از رهگذر «تحرکپذیری» است. از این منظر، پویایی و نشاط جوامع به میزان پیشبرد «وضع موجود» بر مبنای «آیندة مطلوب» بستگی دارد و موعودگرایی، چهارچوب مناسبی برای تبیین چنین روندی است. تحقیق پیش رو، ضمن واکاوی مفهوم موعودگرایی، به چگونگی پیوند آن با سیاست در کشورهای ایران و آمریکا پرداخته و در پایان، با توجه به تفاوت در مؤلفههای موعودگرایی شیعی و مسیحی، این پیوستگی را در این دو کشور بررسی کرده است.https://www.shiitestudies.com/article_242309_8ad207d92db39799f4d157fdf7c5edc9.pdfموسسه شیعه شناسیفصلنامه علمی شیعه شناسی1735-4722114420131222The Structure of Islamic Doctrines in Imamiya Theologyساختار عقاید اسلامی در کلام امامیه99136242310FAامدادتوراناستادیار دانشگاه ادیان و مذاهبJournal Article20130528The structure of doctrines, or religious dogmas, consists of some general notions set in a special way, used to refer to the body of Islamic fundamental beliefs. Muslim theologians have considered the structure of Islamic doctrines along with their content. This has been articulated in different ways. They have, sometimes, explicitly referred to a certain structure and even have justified it; and sometimes, they have merely used the books on structural doctrines for classifying their materials. The present article uses a typological perspective to investigate the views of Imamiya scholars on the structures of Islamic doctrines on a historical basis and show that those scholars, in the Occultation Period, have presented Islamic doctrines in five different structures as follows: (1) Dual structure (monotheism, justice); (2) Four-part structures type I (monotheism, justice, prophethood, imamate); (3) Four-part structures type II (monotheism, prophethood, imamate, resurrection); and (4) Five-part structure (monotheism, justice, prophethood, imamate, resurrection). In the present article, the turning points where various structures were rivaling one another, or turned into one another, are investigated.ساختار عقاید، و به تعبیر تقریبی، «اصول دین»، عبارت است از چند عنوان کلی که به ترتیب خاصی چینش شدهاند و برای اشاره به مجموع باورهای بنیادین اسلامی به کار میروند. متکلمان اسلامی، افزون بر محتوای عقیده، به ساختار عقاید اسلامی نیز توجه داشتهاند. توجه ایشان به ساختار عقیده، به گونههای مختلف نمود یافته است؛ آنان گاه به ساختار خاصی تصریح کرده و حتی آن را توجیه نمودهاند و گاه صرفاً در مقام فصلبندی کتب اعتقادی، ساختاری را مبنا قراردادهاند. مقالة پیش روی، با نگاهی گونهشناسانه دیدگاه علمای امامیه را دربارة ساختار عقاید، به ترتیب تاریخی بررسی میکند و نشان میدهد که ایشان در طول دوران غیبت، عقاید اسلامی را در قالب پنج ساختار متفاوت عرضه داشتهاند: ساختار دوگانه (توحید، عدل)؛ ساختار چهارگانة نوع اول (توحید، عدل نبوت، امامت)؛ ساختار چهارگانة نوع دوم (توحید، نبوت، امامت، معاد)؛ و ساختار پنجگانه (توحید، عدل، نبوت، امامت، معاد). در این مقاله، نقاط عطفی که در آنها ساختارهای متفاوت در حال رقابت با یکدیگر بودهاند یا از یک ساختار به ساختار دیگر عدول شده، مورد توجه قرار گرفته است.https://www.shiitestudies.com/article_242310_cc73594b321477dfd5c2151b161b397c.pdfموسسه شیعه شناسیفصلنامه علمی شیعه شناسی1735-4722114420131222The Reasons for Diffusion of Shiite-phobia and the Methods for Confronting itعلل گسترش شیعههراسی و راهکارهای مقابله با آن137174242311FAعباسکشاورز شکریاستادیار علوم سیاسی دانشگاه شاهدزاهدغفاریاستادیار علوم سیاسی دانشگاه شاهدزهرافهیمیکارشناس ارشد جامعهشناسی انقلاب اسلامی- دانشگاه شاهدJournal Article20130527The present study aims at investigating the reasons for Shiite-phobia and the ways to confront it. The main question of the study is as follows: “what is the reason for Shiite-phobia and what are the ways to confront it?” to answer the question, the present study was conducted in a descriptive explanatory way. Based on the findings, the enemy’s Shiite-phobia started with Islamic revolution of Iran; and the reasons are as follows: the Shiite’s rich and dynamic culture, the Shiite’s geo-politic situation, the Shiite’s God-centrism thought as opposed to the Western humanitarianism, the Shiites’ victories and strength in confronting enemies, the possibility to expand the Islamic revolution and to awaken the Muslims all over the world, as well as the idea of clash of civilizations and the Westerner’s concern about the Shiite’s victory in such a war. To confront this psychological phenomenon, the states, media and the elites of the Shiite societies must take effective measures to remove the consequences of this psychological invasion.پژوهش حاضر با هدف بررسی علل شیعههراسی و راهکارهای مقابله با آن انجام گرفت. پرسش اصلی این پژوهش این بود که «علل گسترش شیعههراسی چیست و برای مقابله با آن چه راهکارهایی وجود دارد»؟ برای پاسخ به این پرسش، پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تبیینی انجام گرفت. بر اساس یافتههای پژوهش، آغاز شیعههراسی دشمنان اسلام، به زمان وقوع انقلاب اسلامی ایران برمیگردد و علل هراس آنان از شیعیان، فرهنگ غنی و پویای شیعه، موقعیت ژئوپلیتیکی شیعه، مطرح نمودن اندیشة خدامحوری در برابر انسانمحوری غرب، پیروزیها و توانمندیهای شیعیان در برخورد با دشمنان، امکان صدور انقلاب و بیداری مسلمانان، همچنین مطرح شدن جنگ تمدنها و نگرانی غرب از پیروزی شیعیان در این جنگهاست. برای مقابله با این پدیدة روانی، باید دولتها، رسانهها و نخبگان جوامع شیعه، در جایگاه خود با اقدامات مؤثر، پیامدهای ناشی از این هجمة روانی را برطرف کنند.https://www.shiitestudies.com/article_242311_f87f0639a50f6037faf7af5344d28d89.pdfموسسه شیعه شناسیفصلنامه علمی شیعه شناسی1735-4722114420131222The Reaction of Ottoman Government to Establishment Of The Safawid Shiite State in Iranواکنش دولت عثمانی در قبال تأسیس دولت شیعهمذهب صفوی در ایران175200242312FAسیدمسعودشاهمرادیدکتری تاریخ اسلام دانشگاه اصفهانمحمدعلیچلونگردانشیار گروه تاریخ دانشگاه اصفهانJournal Article20130429The Ottoman Empire, who had always been opposing the establishment of a strong government in the east of its territory, felt a threat with the establishment of the Safawid state. The Ottomans, who regarded themselves as the guards of the Sunnite Islam, knew that the religious leanings of the Ottoman citizens in Anatolia are very close to Safawid’s beliefs. Observing the great leaning of the Turkmen tribes towards the Sheikh Safi’s clan, they attempted to use the religious conflicts to control this process. Ottomans, who had seized power through the support of the same tasawwuf on which the Safawid based their power, felt this threat more and more.
Thus, we may classify the factors effective in Ottomans’ reaction to the establishment of Safawid Shiite state into two gwnwral factors: religious and tribal. The present study uses a descriptive-analytical method as well as library resources to investigate the Ottoman’s reaction to the establishment of Safawid state, the actions taken by Bayazid II and Sultan Salim in this regard, as well as their incentives up to Chaldoran Battle.دولت عثمانی، که همواره مخالف ایجاد دولتی قوی در شرق قلمرو خود بود، با تأسیس دولت صفوی خود را از جنبههای گوناگون در خطر دید. عثمانیان که خود را نگهبانان اسلام سنی میانگاشتند، میدانستند که گرایشهای مذهبی اتباع عثمانی در آناتولی، تشابهات بسیار نزدیکی با عقاید صفویان دارد. ازاینرو، با مشاهدة اقبال فراوان قبایل ترکمن آناتولی به خاندان شیخصفی، درصدد برآمدند با استفاده از حربة نزاعهای مذهبی، زیانهای ناشی از این اقبال را بگیرند. عثمانیان هنگامی این خطر را بیشتر احساس میکردند که خود با حمایت همان نوع از تصوفی که اساس قدرت صفویه بود، به قدرت رسیده بودند. بنابراین، عوامل مؤثر در نحوة برخورد دولت عثمانی با تأسیس دولت شیعهمذهب صفوی در ایران را میتوان در دو زمینة کلی مذهبی و قبیلهای بررسی کرد. پژوهش پیش روی با استفاده از روش توصیفی ـ تحلیلی و مطالعات کتابخانهای، درصدد بررسی واکنش دولت عثمانی در قبال تأسیس دولت صفوی، و اقدامات بایزید دوم و سلیم در برخورد با این رویداد و انگیزههای آنان تا وقوع جنگ چالدران است.https://www.shiitestudies.com/article_242312_b9521d07424b6eae7d7330f6cecb106b.pdfموسسه شیعه شناسیفصلنامه علمی شیعه شناسی1735-4722114420131222Representation of Shiite Culture and Art in Benjamin’s Travelogueبازنمایی فرهنگ و هنر شیعی در سفرنامه «بنجامین»201232242313FAمحمدرضابارانیاستادیار گروه تاریخ دانشگاه الزهراامیرمحسنعرفاندانشجوی دکتری تاریخ و تمدن اسلامی دانشگاه معارف اسلامیJournal Article20130606A travelogue is, indeed, a written collection of observations and reports of a traveller based on his own views and opinions on social phenomena as well as the economic and political conditions of a society, a society he may have had but a temporary short access to. The details not much important for one’s contemporary historians may be of great importance for later historians because of the role these details have in reconstructing the political, economic, social and cultural conditions of that era. Thus, the part of a travelogue dealing with the traveller’s direct observations may be considered as a historical travel.
The status of the Shiism and the Shiites has not been properly investigated yet. Thus, in view of this need and the importance of the information in these travelogues about the Shiites, they may be regarded as the first base for the orientalists to study the Shiites. Here, we have explored and studied a travelogue with its approach to study of Shiism. Although Shiite culture and art are not apart from Islamic culture and art, they have had special spiritual identity and images in different eras of Shiites’ political and cultural power. In the present article, we seek to focus on various aspects of Shiism and Shiites in Benjamin’s travelogue to call the authorities in this realm to more scrutiny and reflection.سفرنامه، در حقیقت مجموعهای مکتوب از مشاهدات و گزارشهای یک مسافر است که مبتنی بر دیدگاه خاص و آرا و عقاید وی از پدیدههای اجتماعی و اوضاع<br /> اقتصادی ـ سیاسی یک جامعه میباشد؛ جامعهای که او در مدت زمانی کوتاه شاید فقط به جزئیات آن پرداخته است؛ جزئیاتی که هرچند در نظر مورخان همعصر سفرنامهنویس اهمیت چندانی ندارد، برای تاریخنگاران نسلهای بعدی، به دلیل بازسازی موقعیتها و مواضع سیاسی، اقتصادی و بهویژه اجتماعی و فرهنگی گذشته، از جایگاهی برجسته برخوردار است. ازاینرو، میتوان آن بخش از سفرنامه را که به مشاهدات مستقیم سفرنامهنویس مربوط است، سفری تاریخی به شمار آورد.
جایگاه تشیع و شیعیان، هنوز در این سفرنامهها بهدرستی کاویده نشده است؛ ازاینرو، با توجه به این نیاز و اهمیت اطلاعات این سفرنامهها دربارة شیعه، که میتوان آنها را نخستین پایگاه شیعهشناسی غربیان دانست، در این مقاله به کاوش در یک سفرنامه با رویکرد شیعهشناختی پرداختهایم. فرهنگ و هنر شیعی، اگرچه امری جدا از فرهنگ و هنر اسلامی نیست، در دورههای قدرت سیاسی و فرهنگی شیعیان در ایران، هویت و انگارههای معنوی ویژهای داشته است. در این نوشتار، تلاش بر آن است که با تمرکز و تأملی فرصتشناختی بر ابعاد مختلف تشیع و شیعیان در سفرنامة بنجامین، صاحبنظران به تأمل و ژرفنگری بیشتر در این عرصه فرا خوانده شوند.https://www.shiitestudies.com/article_242313_44f0f69a1e80efae6c5c496108ae2b4e.pdfموسسه شیعه شناسیفصلنامه علمی شیعه شناسی1735-4722114420131222The Pattern of Imam Ali’s Arguments against his Opponents In Nahj al-Balaghaسبک استدلالهای امام علی علیه مخالفان در نهجالبلاغه233246242314FAعلی اکبرعباسیاستادیار گروه تاریخ دانشگاه اصفهانJournal Article20130430Imam Ali would use a special type of argument against his opponents in the spheres of intellectual, doctrinal and political issues. His arguments were in a way that no opponent would be able to respond. In other words, based on the speeches and beliefs of his opponents, he would argue against them. This method is seen in his arguments against Muawiya, Abu Bakr, Umar, Abu Musa Ash’ari, Qa’edin, Talha and Zubayr, as well as Kalib Jaramy and Ash’ath Kendi. Besides, he used the same method in rejecting the arguments of Muhajerin and Ansar who had gathered in Saqifa to seize the power of caliphate as their own right. Imam’s style was such that no one could reject. Never would Imam argue just based on his own beliefs without paying attention to his opponent’s speeches and beliefes.حضرت علی نوع خاصی از استدلال را در برخورد با مخالفان فکری، عقیدتی و سیاسی به کار میبرد. استدلالهای آن حضرت به سبکی بود که مخالفان توان پاسخگویی به آن را نداشتند. آن حضرت بر اساس سخنان و اعتقادات مخالفان، علیه آنان استدلال میکرد. این شیوة استدلال امام، در برابر معاویه، ابوبکر و عمر، ابوموسی اشعری، قاعدین، طلحه و زبیر، و نیز در برخورد با کلیب جرمی و اشعث کندی دیده میشود. همچنین آن حضرت در رد استدلالهای مهاجرین و انصاری که خلافت را حق خود دانسته و در اینباره با هم در سقیفه بحث کرده بودند، همین شیوه را به کار برد. امام هیچگاه تنها با تکیه بر اعتقاد خود و بدون توجه به سخنان و عملکرد مخالفان، با آنان بحث و احتجاج نمیکرد.https://www.shiitestudies.com/article_242314_ebd7211a4931e5129111f58b4b4b00b4.pdf