موسسه شیعه شناسیفصلنامه علمی شیعه شناسی1735-4722103920120922Iranians and the Role of Kūfa in their Conversion to Shiismایرانیان و نقش کوفه در تشیّع آنان74619298FAعلیبابایی سیابدانشجوی کارشناسی ارشد تاریخ اسلام دانشگاه شیرازحسینپوراحمدیدانشگاه شیرازJournal Article20160412The city of Kūfa was established under Umar (the second caliph) for the settlement of the Muslims’ Army. It was situated about six kilometers from the ancient city of Hīra. The first foundations of Shiism were established with the governorship of Ammār Yāser there and completed with the selection of that city as the center of caliphate by Imam Ali. Iranians, who formed a major part of the inhabitants of that city from the onset, were converted to Shiism under the influence of some factors such as pro-Arab policies of Umar and Uthmān, the justice and equality they observed under Imam Ali, and the Shiite movements taking place in that city. Later on, the Shiism of Kūfa was extended to Iran by these very Iranian inhabitants of Kūfa, the Ash’arite families and the immigrant Sayyids, and as a result of scientific interaction between the scientific centers of Iran (Qom in particular) and Kūfa. This Shiism was to a great extent a pure one, because a large part of its teachings was directly coming from the Infallible Imams without any alteration.شهر کوفه در دوران عمر و برای اسکان سپاهیان اسلام بنا نهاده شد. مکان بناگذاری آن در شش کیلومتری شهر باستانی «حیره» بود. اولین پایههای تشیّع در کوفه با امارت عمّار یاسر در آنجا ریخته شده و با انتخاب این شهر به مرکزیت خلافت اسلامی توسط امام علی تثبیت گردید. ایرانیان، که از همان آغاز، بخش قابل توجهی از جمعیت این شهر را تشکیل میدادند، تحت تأثیر برخی عوامل، از قبیل سیاستهای عربگرایانة عمر و عثمان، عدالت و برابری که در دوران خلافت علی در کوفه مشاهده کرده بودند و جنبشهای شیعی که در این شهر به وقوع میپیوست، به مذهب تشیّع گرایش پیدا کردند. تشیّع کوفه بعدها توسط همین ایرانیان ساکن در کوفه، خاندان اشعری و سادات مهاجر به ایران و نیز در نتیجة تعامل علمی با مراکز علمی ایران (بهویژه قم)، به ایران منتقل شد و به سبب آنکه بخش عظیمی از تعالیم آن در نتیجة ارتباط بدون واسطه با ائمّة اطهار حاصل شده بود و نیز عدم تغییر آن طی قرون متمادی، دارای خلوص بالایی است.https://www.shiitestudies.com/article_19298_2c0676e88b88ce25cf400559e7f012a0.pdfموسسه شیعه شناسیفصلنامه علمی شیعه شناسی1735-4722103920120922Ash’arites and Establishment of the First Shiite City-Stateاشعریان و تأسیس نخستین دولتشهر شیعه478019300FAعلیمحمّدحیدر سرلککارشناس ارشد مذاهب اسلامیمهدیمهریزیاستادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقاتJournal Article20120613The Ash’arites were the members of a Yemeni tribe converted to Islam before the conquest of Mecca. They actively participated in the battle of Hunayn and the conquests under the caliphs. When the Uthmān was murdered, they were, like other Muslims, involved in the Alawid-Uthmanid struggles and divided into two branches of Sunnite and Shiite Muslims. The Shiites among them were the offspring of Mālik bin ‘Āmir Ash’ari, one of Imam Ali’s companions, who were mostly inhabitants of Kūfa. However, when Hajjāj seized the power, this group migrated to Qom in the last years of the first century AH. After widespread economic improvements and using a tolerant policy. Undoubtedly, a precise recognition of the nature and content of the movements and revolutions largely depends on investigating the role and the effect of social groups and forces influential before and after they managed to establish a city-state in Qom through their unity and with their large number of people and plenty of wealth. There, the Abbasid governors were only mediators between the rulers of that city-state and the higher levels of Abbasid caliphate. The governance of the city was in the hands of the Ash’arite aristocrats and elites. This government was dominant about three decades and finally it ended with the rise of Buwahids to the power; however, it left a great and unique heritage for the Imamiyya religious school.
اشعریان قبیلهای یمنی بودند که پیش از فتح مکّه اسلام آوردند در غزوة حنین و فتوحات عصر خلفا شرکت فعّال داشتند. با قتل عثمان، آنان نیز همچون سایر مسلمانان، در چرخة نزاعهای علوی ـ عثمانی گرفتار و به دو شاخة شیعه و سنّی تقسیم شدند. شیعیان فرزندان مالک بن عامر اشعری، از یاران امیرالمؤمنین، بودند که نخست کوفه مرکز ثقل آنان به شمار میرفت. اما با حاکمیت یافتن حجّاج، این گروه در سالهای پایانی قرن اول هجری، به قم هجرت کردند. ایشان در قم با وحدت کلمه و به مدد کثرت نفرات و اموال، توانستنند در پی اقدامات گستردة عمرانی و اقتصادی و با سیاستی مداراگرایانه، دولتشهری در قم تشکیل دهند که در آن حاکمان عبّاسی تنها به منزلة سفیرانی بودند که نقش واسطهای میان حاکمان دولتشهر قم با نظام فرادست خلافت ایفا مینمودند و حاکمیت سیاسی شهر در قالب رهبری اریستوکراسانة اشراف و نخبگان اشعری بود. این دولت، که قریب سه سده حاکمیت داشت، سرانجام با برآمدن و قدرت یافت آل بویه، حیاتش خاتمه یافت، اما میراث عظیم و منحصر بهفردی برای مکتب امامیه باقی گذارد.https://www.shiitestudies.com/article_19300_24a2dbfe8f3ac27bfdf453dde5d26c3f.pdfموسسه شیعه شناسیفصلنامه علمی شیعه شناسی1735-4722103920120922Diversity in Shiite Branches and Sects in Kurdistanپراکندگی فرق و مذاهب تشیّع در کردستان8110019301FAکیومرثعظیمیدانشجوی دکتری تاریخ اسلام دانشگاه اصفهانمحمّدعلیچلونگردانشیار گروه تاریخ دانشگاه اصفهانJournal Article20120613The Kurdish regions, due to the religious diversity and a wide variety of ritual customs, are one of the complex domains in regard with religious schools and sects; this complexity is amplified by the scantiness of scientific researches and studies in this regard. Most of the Kurd populations are followers of Sunnite school of Hanafism. This is true for Iran, Iraq, Turkey and Syria; and this religious characteristic is their distinctive point as compared to their neighbors. This is because their Arab, Turk, Lur and Fars neighbors are followers of Twelver Shiism or are Hanafi Sunnites. In addition to Kurds who are followers of Islamic sects, there are some other groups of Kurds who are Christians, Ashuris, Kalimis, and Yazidis, which form a large part of their population.
What variable or variables influence the spread and dispersal of Shiite Kurds in Kurdish regions? Which group of Shiite Kurds is the largest one and where do they inhabit? Which Kurdish rites and practices are in the domain of Shiism? What are the reasons for accepting and diffusing Shiism by Kurds? And why is there a greater variety of religions among Kurds in comparison to their neighboring people? These are the most important questions dealt with by the present article.مناطق کردنشین به دلیل تنوّع مذهبی و وجود تفکرات آیینی فراوان، یکی از حوزههای پیچیده در زمینة فرق و مذاهب است و کمبود تحقیقات و مطالعات علمی در این خصوص مزید بر علت بوده، بر این پیچیدگی میافزاید. بیشترین جمعیت کردها پیرو مذهب شافعی از اهل سنّتاند. این وضعیت در ایران، عراق، ترکیه و سوریه ثابت بوده و این خصیصة مذهبی ایشان وجه تمایز آنها با همسایگانشان است؛ زیرا همسایگان عرب، ترک، لر و فارس آنها، یا پیرو مذهب تشیّع اثناعشریاند و یا سنّی حنفی. در کنار پیروان مذاهب و فرقههای اسلامی، گروهی از کردها، مسیحی، آشوری، کلیمی و یزیدی مذهب هستند و جمعیت قابل توجهی از آنها را تشکیل میدهند. گستردگی و پراکندگی کردهای شیعه مذهب در مناطق کردنشین، تابع چه متغیّر یا متغیّرهای است؟ بیشترین جمعیت کردهای شیعه مذهب کدامند و در کجا سکونت دارند؟ کدامیک از آیینها و مذاهب کردان در دایرة تشیّع قرار میگیرد؟ علل پذیرش و گسترش تشیّع در میان کردها چیست؟ و چرا تنوّع مذاهب در میان کردها نسبت به اقوام همجوارشان بیشتر است؟ اینها مهمترین سؤالاتی هستند که این نوشته در پی پاسخ به آنهاست.https://www.shiitestudies.com/article_19301_8ea4058893eee96e3c4975d904d1c6bb.pdfموسسه شیعه شناسیفصلنامه علمی شیعه شناسی1735-4722103920120922The Bahmanid Kings and the Status of Shiism in Deccanملوک بهمنی و جایگاه تشیّع در دکن10113019399FAخدیجهعالمیاستادیار دانشگاه تهرانJournal Article20120620The Bahmanid kings (ruled: 748-934 AH), as the first independent Muslim rulers in Deccan, established Sunnism as their official religion. Nevertheless, the actions taken by some of them prepared the ground for Shiism to prosper in Deccan. This was done by supporting Sufis, scholars, Shiites and Sayyids, and attracting them from various Islamic regions. The present article is seeking to deal with the status of Shiism in that period so that it may clarify how Shiite leanings under Bahmanid kings became widespread in a way that in the last years of their rule, Shiism was proclaimed as the official religion by some of the military commanders in some parts of Deccan.ملوک بهمنی (حک: 748-934ق) به عنوان اولین حاکمان مستقل مسلمان در دکن، تسنّن را مذهب رسمی خود قرار دادند. با اینهمه، اقدامات و عملکرد برخی از آنان زمینههای رونق و شکوفایی تشیّع در دکن را فراهم کرد. این امر از طریق حمایت از علما، صوفیان، سادات و شیعیان و جذب آنان از مناطق گوناگون اسلامی صورت گرفت. این نوشتار در صدد است به جایگاه تشیّع در این دوره بپردازد تا از این طریق، روشن گردد چگونه تمایلات شیعی در دورة ملوک بهمنی رواج یافت؛ چنانکه در سالهای پایانی حکومتِ آنان، تشیّع در بخشهایی از دکن توسط برخی فرماندهان نظامی به عنوان مذهب رسمی اعلام گردید.https://www.shiitestudies.com/article_19399_0df5fcb5ab87cc8dd75a36baadb6f3f1.pdfموسسه شیعه شناسیفصلنامه علمی شیعه شناسی1735-4722103920120922Safawid Kings and Pilgrimageشاهان صفوی و زیارت13115219400FAحسینایزدیاستادیار دانشگاه باقرالعلوم علیهالسلامJournal Article20120620Due to the political-social condition of Iran as well as confrontation with the Ottoman emperor and in order to create political-religious unity, to reinforce and to legitimize their government, the Safawid kings proclaimed Shiism as the official religion and would give special importance to pilgrimage as one of the important rites for Twelver Shiites, going to numerous pilgrimages. In the present article, we have tried to investigate the historical trend and the political-social dimensions of pilgrimages of Safawid kings through a descriptive-analytical method.شاهان صفوی به دلیل وضعیت سیاسی ـ اجتماعی ایران و مقابله با قدرت امپراتوری عثمانی و ایجاد وحدت سیاسی ـ مذهبی و تقویت و مشروعیتبخشی به حکومت خود، اقدام به رسمیت دادن مذهب تشیّع نمودند و به زیارت به عنوان یکی از مراسم مهم تشیّع دوازده امامی، که تأثیر بسزایی در تقویت باورهای سیاسی ـ مذهبی مردم نسبت به سلسلة صفویه داشت، توجه ویژهای نشان دادند و به سفرهای زیارتی متعددی رفتند. در این مقاله، سعی شده است تا روند تاریخی و ابعاد سیاسی ـ اجتماعی سفرهای زیارتی شاهان صفوی با روشی «توصیفی ـ تحلیلی» بررسی شود.https://www.shiitestudies.com/article_19400_6b72ae1b07bcd7ac94b68f62d7cf4d8b.pdfموسسه شیعه شناسیفصلنامه علمی شیعه شناسی1735-4722103920120922The Shiite Clergy: a Comparative Study of their Role three Decades after the Constitutional Movement and after the Islamic Revolutionروحانیت شیعه و مقایسة سه دهه نقش آن پس از مشروطه و پس از انقلاب اسلامی15319019401FAسیدجوادامام جمعه زادهاستادیار دانشگاه اصفهانامیرمسعودشهرام نیااستادیار دانشگاه اصفهانمجیدنجات پوردانشجوی کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه اصفهانJournal Article20120620Undoubtedly, a precise recognition of the nature and content of the movements and revolutions largely depends on investigating the role and the effect of social groups and forces influential before and after those movements. Because of the role they play in most societies, the clergy are of particular importance as a social institution. The Shiites clergy, at least from the Safawid period onward, were among the powerful social forces and one of the important kingpins of the civil society in Iran. Just like other social forces and groups, they played political roles – besides their spiritual roles – in confronting the political power of that day, playing functions such as participation and infiltration in the government, political isolation or passivity, internal opposition, and leading social riots and revolutions. The modern history of Iran witnessed two great revolutions which brought about many evolutions and transitions in the Iranian society. Comparatively, the two revolutions had differences as well as common points both in periods before and after them. Among them, we may refer to the following ones: struggling with colonialism and autocracy, the type of political regime, constitutional law, the role of the people, ideology, leadership and some other factors like these.
The present article is seeking to have a comparative study of the presence of the clergy three decades after the Islamic revolution and three decades after the Constitutional Movement as well as the thoughts and ideas presented by the scholars and the clergy on those two revolutions, extracting and analyzing their difference and common points.بیتردید، شناخت دقیق و عمیق ماهیت و محتوای نهضتها و انقلابها تا حدّ زیادی به بررسی نقش و تأثیر گروهها و نیروهای اجتماعی تأثیرگذار در روند انقلابها، چه قبل و چه بعد از آن، بستگی دارد. روحانیان به مثابة یک نهاد اجتماعی از اهمیت بسزایی برخوردارند. روحانیت شیعه ـ دستکم از دورة صفویه ـ از جمله نیروهای مقتدر اجتماعی و یکی از ارکان مهم جامعه مدنی به شمار میآمده است. آنان همچون سایر گروههای اجتماعی، در مقابله با قدرت سیاسی، علاوه بر ایفای نقش معنوی خود، عهدهدار نقش سیاسی نیز بودهاند و کارکردهایی همچون مشارکت و نفوذ در ارکان دولت، انزوا و انفعال سیاسی، اپوزیسیون داخلی، و رهبری قیامها و انقلابهای اجتماعی را میتوان برای ایشان برشمرد. تاریخ معاصر ایران در متن خود، آبستن دو انقلاب بزرگ بوده که بسیاری از تحوّلات و تغییرات را در جامعة ایران به وجود آوردهاند. به لحاظ مقایسهای، نقاط افتراق و اشتراک بسیاری در هر دو مقطع و سالهای پس از آن وجود دارد که مبارزه با استبداد و استعمار، نوع نظام سیاسی، قانون اساسی، نقش مردم، ایدئولوژی، رهبری و عواملی از این دست را میتوان برشمرد. این تحقیق در صدد است تا سه دهه حضور روحانیت پس از انقلاب اسلامی را با سه دهه پس از مشروطه، و نیز افکار، اندیشهها و نظریههایی را که دربارة این دو انقلاب از سوی علما و روحانیان ارائه گردیده است مطالعه و به صورت تطبیقی و مقایسهای بررسی کند و وجوه اشتراک و افتراق آنها را استخراج و تجزیه و تحلیل نماید.https://www.shiitestudies.com/article_19401_aee642bc38526fe569ff9c579320eb79.pdfموسسه شیعه شناسیفصلنامه علمی شیعه شناسی1735-4722103920120922Shiite Jurisprudence and its Status in Islamic Religious Branchesفقه شیعه و جایگاه آن نزد مذاهب اسلامی19121019402FAمهدیرستم نژادعضو هیأت علمی جامعةالمصطفی العالمیهJournal Article20120620Among the most effective measures taken by Shiites for spreading out and deepening the Islamic culture and the Imams’ jurisprudence is a non-stop attempt to create scientific interaction and jurisprudential link between Islamic religious schools. In the present article, we have attempted to enumerate and introduce three periods (scientific interaction, scientific confrontation, and return to interaction period), and to present examples of interactions or confrontations among followers of different religious schools. Besides, we have showed, by mentioning related examples, that in the period of returning to interaction, the Shiite jurisprudence attracted the attention of jurists of other religious schools in a way that some of those jurists acknowledged the strength and certainty of the Shiite jurisprudence, and found the solution to some of the jurisprudential problems just in following itاز مؤثرین اقدامات امامان شیعه به منظور گسترش و تعمیق فرهنگ اسلام و فقه اهلبیت، سعی و تلاش بیوقفه برای ایجاد تعامل علمی و پیوند فقهی بین مذاهب اسلامی بوده است، در این مقاله، سعی شده است تا ضمن برشمردن و معرفی دورههای سهگانه (تعامل علمی، تقابل علمی و بازگشت به دورة تعامل)، نمونههایی از انواع برخوردهای تعاملی و تقابلی بین پیروان مذاهب ارائه شود.<br /> همچنین با بیان نمونههایی نشان داده شده در دورة بازگشت، فقه شیعه به گونهای مورد توجه فقهای سایر مذاهب اسلامی قرار گرفته که برخی از فقهای آنان ضمن اذعان به قوّت و اتقان فقه شیعه، پاسخ برخی از نیازهای فقهی را تنها در پیروی از آن یافتهاند.https://www.shiitestudies.com/article_19402_e197f79ebb916f235f91655b77ff9cdd.pdfموسسه شیعه شناسیفصلنامه علمی شیعه شناسی1735-4722103920120922The Historical Study of the Meaning of ‘anfusanā’ in Religious Literatureأنفسنا و معناشناسی تاریخی مفهوم آن در ادبیات دینی21123819403FAمحمّدجوادنجفیاستادیار دانشگاه قمسیدمحمّدتقیموسوی کراماتیکارشناس ارشد علوم قرآنیJournal Article20120620The present article uses a historical approach to realizing the meaning of anfusanā (i.e. ourselves) in the 61th verse of the third chapter of the Quran entitled Āl-e Imrān. It makes use of historical evidences and refers to occasions where the Prophet used anfusanā in times of political evolutions to prove the political and spiritual meaning of the term anfusanā. The battle of Tabūk, delegation of Thaqīf, delegation of Banū Walī’a, and the occasions of proclaiming the verses of chapter Tawba (chapter 9 of the Quran) are special historical events which have been anatomized here to realize the meaning of anfusanā and to prove that this Quranic term encompasses all the meanings used by the Prophet on various historical occasions in regard with the spiritual priority and political competence of Imam Ali.این نوشتار با رهیافتی تاریخی به بازشناسی مفهوم «انفسنا» در آیة مباهله )<strong>فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نساءَنا وَ نساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَةََ اللَّهِ عَلَی الْکاذِبینَ</strong>( (آل عمران:61) پرداخته و با کمک قراین تاریخی، مفاهیمی را که در تحوّلات سیاسی از سوی پیامبر گرامی به کار گرفته شده، دستمایة اثبات معنای سیاسی و معنوی مفهوم «انفسنا» قرار داده است. غزوة تبوک، وفد ثقیف، وفد بنی ولیعه و رویداد ابلاغ آیات سورة توبه، جریانهای خاص تاریخی هستند که با کالبدشکافی آنها، سعی شده تا مفهوم «انفسنا» معناشناسی شود تا اثبات گردد که مفهوم و اصطلاح قرآنی «انفسنا» جامع همة معانی است که پیامبر گرامی در مقاطع خاص تاریخی در خصوص برتری معنوی و شایستگی سیاسی حضرت علی استعمال نمودهاند.https://www.shiitestudies.com/article_19403_5efbbc6a2ad095faa18de332898d44f1.pdf