موسسه شیعه شناسی فصلنامه علمی شیعه شناسی 1735-4722 16 62 2018 06 22 Nakhl-gardāni: An Artistic Popular-Social Narration of Death نخلگردانی؛ روایت مردمی- اجتماعی هنرمندانه‌ از مرگ 33 50 706351 10.22034/shistu.2023.48618.1081 FA فهیمه زارع زاده عضو هیأت علمی دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس زهرا رهبرنیا عضو هیأت علمی دانشکده هنر، دانشگاه الزهرا Journal Article 2016 09 04 Nakhl-gardāni shows an aspect of the Shia’s religious history and is a dramatic form of the Iranian people’s belief that shows a historical event in the realm of the life and death of the saints. In the present study, the investigations show that although the rite of nakhl-gardāni apparently exhibits, in its collaborative performance, the concept of death, it is a rite of rebirth in its conceptual interpretation. Every year, by exhibiting the nakhl (palm tree) and animating the religious approach of the work, the rite presents evading death and wishing immortality in the historical experience of Ashura incident, while preparing the collective context for the social rites. This is done by preparing the ground and offering a model wherein the artist’s message becomes understandable (as a symbol) for the people, without any mediator and any interpretation, by being placed in a ritual-functional container; and they find out the religious beliefs and values and are reborn internally in the course of this performance and by decoding that work during their presence in the circular arena of the tekya (the place wherein the ritual performance is done). "نخلگردانی" بیانگر وجهی از تاریخ دینی شیعیان بوده و صورت نمایشی اعتقادات مردم ایران از رخدادی واقعی- تاریخی در حوزه حیات مرگ قدیسان دین است. بررسیها بیانگر آنست که: اگرچه آئین نخلگردانی ظاهراً در اجرای مشارکتی خویش، مفهوم مرگ را به نمایش میگذارد؛ لیکن در تفسیر معنایی، نوعی مناسک گذار برای بازتولد محسوب میشود. چنانکه هرساله با نمایش گذاردن نخل و پویا نمودن رویکردهای مذهبی اثر، در عین‌حال که بستری جمعی را برای مناسک اجتماعی مرگ فراهم میسازد؛ گریز از میرایی و میل به جاودانگی را در تجربه تاریخی عاشورا ارائه می‌دهد. این امر با مهیا نمودن زمینه ای صورت می گیرد که در آن پیام هنرمند با قرارگیری در ظرفی کارکردی- آئینی، بیهیچ تفسیر و واسطه ای برای مردم فهمپذیر ‌میگردد و آنان با حضور در فضای دایره ای تکیه، در مسیر این اجرا و با رمزگشایی اثر، ارزشها و باورهای دینی را دریافته و تولد درونی مجددی می‌یابند. https://www.shiitestudies.com/article_706351_882d338dde43190f800725c6c431ddec.pdf