موسسه شیعه شناسی فصلنامه علمی شیعه شناسی 1735-4722 17 68 2019 12 22 The Effects of Visual and Conceptual Aspects of Mirror-Works In Shah-Cheragh’s Shrine on the Contemporary Artistic Works (A Case Study of Munir armanfarmaiyan’s Works) تأثیرات وجوه بصری و مفهومی آینه‌‌کاری حرم حضرت شاهچراغ بر آثار هنری معاصر (مطالعة موردی آثار منیر فرمانفرماییان) 103 126 44858 FA مینا محمدی وکیل استادیار دانشکده هنر، دانشگاه الزهرا Journal Article 2019 10 22 In the Iranian-Islamic architecture, using the art of mirror-works as a type of fresco based on light effects has a certain structural and semantic credit that makes it different from other types of fresco. The Holy Shrine of Ahmad bin Musa, known as Shah-Cheragh, is one of the greatest monuments wherein mirror-works have been used extensively in various types. Since a fundamental recognition of the instances of the traditional art can somewhat fill the identity gap in the contemporary art, comparative studies in those two spheres can be considered as a necessity in contemporary studies. Munir Farmanfarmaiyan, as one of the prominent figures in the Iranian contemporary art, enjoys a unique status in the international sphere. The studies show that this artist has been inspired by the semantic and formal features of the mirror-works of Shah-Cheragh’s shrine in his works. The present study has used a descriptive-analytical method in gathering data in the form of library sources and filed study to analyze them in the inductive way. The findings of the study show that, in the formal sphere, some of the main designs in the mirror-works in Shah-Cheragh’s shrine, such as <em>muqarnas, qab-bandi </em>and <em>naqshina, </em>have been used in Farmanfarmaiyan’s works as well; and in the semantic sphere, common features such as analysis of form, inducing motion, visual simultaneity, and representation of reality, which are among the most fundamental concerns of the modern art, have been manifested in both artistic spheres with similar formal and semantic goals. در معماری ایرانی ـ اسلامی، بهره­گیری از هنر آینه­کاری به عنوان نوعی دیوارنگاری­ مبتنی بر جلوه‌های نور، دارای اعتبار ساختاری و معنایی خاصی است که آن را از سایر انواع دیوارنگاری متمایز می­گرداند. بارگاه حضرت احمدبن­موس ملقب به شاهچراغ، بنابر قرینة معنایی نام و کنیه­اش، یکی از بزرگ­ترین بناهایی است که از آینه­کاری در انحاء گوناگون بهره برده است. از آن­جا که شناخت بنیادین مصادیق هنر سنتی می­تواند خلأ هویتی هنر معاصر را تا اندازه­ای مرتفع سازد، مطالعات تطبیقی این دو حوزه را می­توان از ضروریات پژوهش­های معاصر برشمرد. منیر فرمانفرماییان یکی از شخصیت­های شاخص هنر معاصر ایران در عرصة بین­المللی، دارای جایگاهی منحصر به فرد است. مطالعات نشان می­دهند که هنرمند در آثارش، از ویژگی­های معنایی و صوری آینه­کاری حرم حضرت شاهچراغ ملهم گردیده است. تحقیق حاضر، به روش توصیفی­ ­ـ تحلیلی، جمع­آوری اطلاعات به صورت کتابخانه­ای و میدانی، و تجزیه و تحلیل داده­ها به شیوة استقرایی است. یافته­های پژوهش نشان می­دهند که در زمینة صوری، برخی از نقوش اصلی در آینه‌کاری حرم حضرت شاهچراغ مانند گره، مقرنس، قاب­بندی و نقشینه، در آثار فرمانفرماییان نیز ملحوظ شده است. در زمینة معنایی، ویژگی­های مشترکی هم­چون: تجزیة فرم، القای حرکت، هم­زمانی بصری و بازنمود واقعیت که از بنیادی­ترین دغدغه­ های هنر مدرن به حساب می­آید در هر دو ساحت هنری مورد مطالعه، با اهداف صوری و معنایی مشابه ظهور یافته­اند. https://www.shiitestudies.com/article_44858_6e1604e352983caba20b3a3c15a6245b.pdf