موسسه شیعه شناسی فصلنامه علمی شیعه شناسی 1735-4722 17 66 2019 08 23 The Theory of Justice as Fairness In Khwaja Nasiral-din Tusi’s Thought نظریه‌‌ عدالت به‌مثابه انصاف در اندیشه‌های خواجه‌نصیرالدین طوسی 7 36 38436 FA نصرالدین نانسی دانش آموخته دکتری علوم سیاسی گرایش اندیشه سیاسی Journal Article 2018 11 16 In twentieth century, we see ‘considering justice as fairness’ as a moral theory with foundations of contractualism. In this regard, we have identified the theory of justice as fairness through the method of discourse analysis from Khwaja Nasir’s thoughts. In his view, the universe and the social life have formed on the basis of divine justice (i.e. divine laws in the system of genesis and legislation), and its lasting is due to affection. However, when innate affection is lacking, the need to constructing justice as fairness for doing people’s interactions by Imam becomes necessary so that the foundationalist (religious) morality may be created. Khwaja Nasir’s discourse of justice as fairness has been articulated as the Shiite’s moral discourse. And the central denotation of the discourse, i.e. the ‘divine justice’, serves as the origin of the laws and contracts, which give meaning to ‘religious morality’ by attracting the floating denotations of ‘innate affection’ and ‘man-made artificial justice and morality’ (Imam or the prime head of Medina) from the sphere of discourse-likeness. It seeks to make the discourse of ‘justice as fairness’ hegemonic in his utopia. در قرن بیستم، شاهد نگاه به عدالت به مثابه انصاف، هم‌چون یک نظریه­ اخلاقی، با شالوده­های قراردادگرایی هستیم. در این زمینه، نظریه عدالت به مثابه انصاف با روش تحلیل گفتمان از اندیشه­های خواجه­نصیر شناسایی شده است. به نظر وی، جهان هستی و زندگی اجتماعی، بر مبنای عدل الهی (قوانین الهی در نظام تکوین و تشریع) شکل گرفته و پایداری آن به علت محبت است، اما با فقدان محبت فطری، نیاز به ساخت عدالت به مثابه انصاف برای انجام دادن تعاملات مردم، توسط امام ضروری می­شود تا اخلاق مبناگرا (دینی) ایجاد گردد. گفتمان عدالت به مثابه انصاف خواجه­نصیر، به عنوان گفتمان اخلاق شیعی مفصل­بندی گردیده و دال مرکزی گفتمان، «عدل الهی» به عنوان منشأ قوانین و قراردادهاست که با جذب دال­های شناور «محبت فطری»، «عدالت و اخلاق صناعی ساخته انسان» (امام یا رئیس اول مدینه)، از حوزه گفتمان­ گونگیبه دال «اخلاق دینی» معنا می‌بخشد و در پی هژمونیک نمودن گفتمان عدالت به مثابه انصاف در مدینه فاضله خویش است. https://www.shiitestudies.com/article_38436_4dfa8c1c082dc012ffd94c2baa621a41.pdf