موسسه شیعه شناسی فصلنامه علمی شیعه شناسی 1735-4722 17 65 2019 05 22 Investigation of Apocalyptic Uprisings in Iran Between the Seventh and the Tenth Centuries AH With an Emphasis on the Role of Tasawwof and Shiism بررسی خیزش‏های آخرالزمانی در ایران بین قرن‌های هفتم تا دهم هجری با تأکید بر نقش تصوف و تشیع 33 58 38408 FA میلاد پرنیانی دانشجوی دکتری دانشگاه آزاد، واحد شبستر منیره کاظمی راشد استادیار دانشگاه آزاد، واحد شبستر Journal Article 2018 07 24 Successive disasters after the invasion of Genghis and Teymur caused people to be attracted by streams that were either leaning towards seclusion or inclined towards revolution. Both were forms of objection to the existing situation, one of them offering a personal solution and the other a social solution. Shiism and Tasawwuf gradually came out of seclusion and dissimulation and found common points to approach one another. What increased inclination towards revolution was petition of right of those suppressed forces in history that made use of Shiite experiences in revolutionary movement and Tasawwuf in maximum attraction? The most important ideology of those communities was the idea of the advent of a savor that served as the device for the survival of oppressed people of that time with a hope for a vivid future. The main question is as follows: “What stages have that revolutionary changes and apocalyptic activities covered from the onset of seventh century AH to the end of ninth century AH and what motives have the leaders used for mobilizing people?” The research method in this study will be descriptive-analytical. مصائب پیاپی در پی هجوم چنگیز و تیمور، باعث شد تا مردم، جذب نحله‌هایی شوند که یا به انزوا گرایش داشتند و یا به انقلاب. هر دوی این پدیده‌ها، گونه‌ای از اعتراض به وضع موجود بودند که یکی راه‌حل شخصی و دیگری راه‌حل اجتماعی را پیشنهاد می‌دادند. جریان‌های تشیع و تصوف، به مرور از تقیه و عزلت بیرون آمدند و با یافتن نقاطی مشترک، به یکدیگر نزدیک شدند. موضوعی که گرایش به انقلاب را بیش‌تر می‌کرد، احقاق حق این نیروهای سرکوب‌شده در تاریخ بود که از تجارب شیعه در انقلابی‌گری و تصوف در جذب حداکثری بهره می‌برد. مهم‌ترین ایدئولوژی این جمعیت‌ها، اندیشه ظهور منجی بود که بقای مردمان رنج‌دیده آن روزگار را با امید به آینده‌ای روشن تأمین می‌کرد. پرسش اصلی این است که تحولات انقلابی و فعالیت‌های آخرالزمانی از آغاز قرن هفتم هجری تا پایان قرن نهم هجری، چه مراحلی را طی کرده و رهبران آن از چه محرک‌هایی برای بسیج توده‌ای استفاده می‌کرده‏اند؟ روش تحقیق در این پژوهش، توصیفی ـ تحلیلی خواهد بود. https://www.shiitestudies.com/article_38408_2fde8cfb613fd3e898205d1dab47f625.pdf