موسسه شیعه شناسی فصلنامه علمی شیعه شناسی 1735-4722 10 38 2012 06 21 Clerics and the Decline of Their Social Influence in Iran: A Sample for Evaluation «کاهش نفوذ اجتماعی روحانیت در ایران» الگویی برای بررسی 75 106 242604 FA علیرضا شجاعی زند استادیار دانشگاه تربیت مدرس Journal Article 2011 12 27 The examination of the decline of clerics' social influence specified in some researches and reports as a realized event needs to be studied on a comprehensive pattern including all direct and indirect effective factors involved in the decline in various levels and in combination with each other and the method of their examination separately. To expand upon this pattern, this paper endeavors first to describe the concept of "social influence" to find out its creative factors by detecting its characteristics. Then, taken that a part of this decline results from weaknesses and feebleness in providing its formative factors, the paper offers the efficient factors developing the clergy social influence in an paradigm fashion and finally, expanding it in the three levels: the people, social structure, and the clergymen, gains access to the detailed model of the decline of the clergy social influence in Iran. It also answers the question that weather the establishment of a religious government in Iran and entering political power can decisively explain the decline of their social influence or not? مطالعة کاهش نفوذ اجتماعی روحانیت، که در برخی گزارش‌ها و تحقیقات به مثابة یک واقعة محقق، بدان تصریح شده، مستلزم در اختیار داشتنِ الگوی جامعی است که تمامی عوامل مستقیم و غیرمستقیم مؤثر بر کاهش را در سطوح گوناگون و در ترکیب با یکدیگر دربرگیرد و مسیر و روش بررسی هر یک از شاخه‌های آن را به تفکیک نشان دهد. این مقاله عهده‌دار ارائة چنین الگویی است و بدین منظور، ابتدا به واکاوی مفهومِ «نفوذ اجتماعی» می‌پردازد تا با کشف مشخصه‌‌های آن، نوع‌ِ عوامل مؤثر بر شکل‌گیری آن را به‌دست آورد. سپس با این تلقّی که بخشی از این کاهش، ناشی از بروز ضعف و فتور در عوامل پدیدآورندة آن است، عوامل مؤثر بر شکل‌گیری نفوذ اجتماعی روحانیت را در قالب یک الگوی تبیینی ارائه می‌دهد و سرانجام، با بسط آن در سه سطحِ«مردم»، «ساختار اجتماعی» و «روحانیت»، به الگوی تفصیلیِ کاهش نفوذ اجتماعی روحانیت در ایران می‌رسد و در عین حال، به این سؤال پاسخ می‌دهد که آیا تشکیل حکومت دینی و دست‌یابی روحانیت به «قدرت سیاسی» می‌تواند به نحو قاطع، کاهشِ«نفوذ اجتماعیِ» ایشان را تبیین نماید؟ https://www.shiitestudies.com/article_242604_349643b874e1de57e38ed615d63a82b2.pdf