Shi'ite Studies

Shi'ite Studies

The actions of Imam Kazim (as) in order to prove his Imamate In Shiite and Sunni sources

Document Type : Original Article

Authors
1 PhD Student in History and civilization of Islamic nations, Faculty of Theology, Islamic Azad University of Mashhad Branch, Mashhad, Iran.
2 Assistant Professor in History and civilization of Islamic nations, Faculty of Theology and Islamic Sciences, Islamic Azad University of Mashhad Branch, Mashhad, Iran.
Abstract
In his early Imamate, Imam Kazem (PBUH) was facing challenges that caused his measures to be considered as actual evidence along with transmitted evidences. The main goals of this study are the reasons for Imam Mūsā bin Jaʿfar's imamate and the measures he took in proving this using the Shiite and Sunnite sources. The main question of the study is as follows: "What are the most important measures taken by Imam Kazem for proving his imamate in view of the evidences for his imamate in the Shiite and Sunnite sources?" This study was conducted in a "descriptive, analytical and comparative" method and found that for choosing an Imam, there are preconditions such as "testament, special knowledge, deposits, and age" as the criteria; and according to certain reasons, it is clarified that Imam Kazem enjoyed the preconditions for imamate. In addition to hadiths and transmitted evidences regarding his imamate, the most important measures he took were as follows: material and political stoicism, clarification regarding the usurpation of the Shiite right to government, scientific confrontation with deviated movements and various Shiite sects, debates with the Abbasid caliphs and adopting the reservation and religious dissimulation (taqiyya) approach. These show that Imam Kazem's mentality was that of "an authority, Imam and potentate", because he managed, on the one hand, the Shiite society through taqiyya and wikala (representation) and, on the other hand, he attempted to prove his rightness through various ways such as debates and bravery in stating the truths. He also struggled with the greatest challenge of his age scientifically and culturally, and established a conscious policy.
Keywords
Subjects

  1.  

    1. ابن‌خلدون، عبدالرحمن (1352)، مقدمه ابن خلدون، ترجمه محمد پروین گنابادی، تهران، بنگاه ترجمه و نشر کتاب.
    2. ابن‌خلکان، ابوالعباس شمس‌الدین احمد بن شهاب‌الدین (1256)، وفیات الاعیان و انباء ابناء الزمان، لبنان، دارالکتب العلمیه.
    3. ابن‌شهرآشوب، رشید الدین محمد بن علی (1408)، مناقب آل ابی‌طالب، قم، علامه.
    4. بغدادی، ابن خطیب (1417)، تاریخ بغداد، لبنان، دارالکتب العلمیه.
    5. بیوکارا، محمدعلی و صفری، وحید (1382)، «دو دستگی در شیعیان امام کاظم7 و پیدایش فرقه»، علوم حدیث، ش30.
    6. پاک نیا، عبد الکریم (1383)، «امام کاظم7 اسوه صلابت و ظلم ستیزیگ»، در: مبلّغان، ش 57.
    7. جعفریان، رسول (1377)، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه7، قم، انصاریان.
    8. جنتی، محمد اسحاق (1387)، «بررسی سیره امام هفتم7 در منابع رجالی اهل سنت»، سخن تاریخ، ش2.
    9. جوزانی، ابوالفرج (1385)، صفة الصفوة، سوریه، دار الوعی.
    10. چلونگر، محمدعلی و نجاتی، محمد سعید (1394)، «بررسی رویکردهای سیاسی و معنوی امامت شیعه در زندگی امام کاظم7»، تاریخ اسلام، ش61.
    11. خراسانی، محمدهاشم بن محمد (1347)، منتخب التواریخ در زندگانی چهارده معصوم7، تهران، اسلامیه.
    12. رضوی، نجمه (1397)، «منش سیاسی امام کاظم7 در برخورد با خلفای هم عصرشان»، رهیافت فرهنگ دینی، ش4.
    13. رفیعی، امیرتیمور و رضی، ناهید (1393)، «مواضع سیاسی امام کاظم7 در مقابل خلفای عباسی»، در: پژوهشنامه تاریخ، ش37.
    14. سبحانی، جعفر (1393)، «مناظره های امام کاظم7 با هارون الرشید»، درس‌هایی از مکتب اسلام، ش640.
    15. شهرستانی، محمد بن عبدالکریم (1364)، الملل و النحل، قم، منشورات الشریف الرضی.
    16. صفار، محمد بن حسن (1404)، بصائر الدرجات، ترجمه میرزا حسن کوچه باغی، تهران، اعلمی.
    17. طباطبائی، سیدمحمدکاظم و بهرامی، علیرضا (1391)، «جستاری در آسیب‌شناسی چالش‌های آغاز امامت امام کاظم7»، فلسفه و کلام، ش8.
    18. طبرسی، احمد بن علی (1417)، اعلام الوری باعلام الهدی، تهران، دارالکتب اسلامیه.
    19. ـــــــــــــــــــــــ (1403)، احتجاج علی اهل اللجاج، مشهد، مرتضی.
    20. طوسی، محمد بن حسن (1381)، رجال الطوسی، نجف، حیدریه.
    21. عسقلانی، شهاب‌الدین احمد بن حجر (1325)، تهذیب التهذیب، لبنان، دارالفکر.
    22. عطاردی، عزیزالله (1409)، مسند الامام کاظم7، مشهد، آستان قدس رضوی.
    23. فیاض، علی‌اکبر (1369)، تاریخ اسلام، تهران، دانشگاه تهران.
    24. قاضوی، سیدحسن (1394)، «بررسی ابعاد توفیق امام کاظم7 در حفظ و گسترش تشیع»، پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی، ش2.
    25. قوجائی خامنه، مریم (1397)، «احتجاجات قرآنی امام موسی کاظم7 با برخی جریان‌های انحرافی»، نامه جامعه، ش126.
    26. کلینی، محمد بن یعقوب (1430)، الکافی، قم، دارالحدیث.
    27. مجلسی، محمدباقر (1403)، بحارالانوار الجامعة لدرر اخبار ائمّة الاطهار، بیروت، مؤسسة الوفاء.
    28. مسعودی، علی بن الحسین (1411)، مروج الذهب، بیروت، مؤسسه الاعلمی للمطبوعات.
    29. مغنیه، محمدجواد (1355)، شیعه و تشیع، تهران، اسلامیه.
    30. مکی، محمدکاظم (1383)، تمدن اسلامی در عصر عباسیان، ترجمه مهدی سپهری، تهران، سمت.
    31. منزوی، حافظ جمال‌الدین ابی‌حاج یوسف (1400)، تهذیب الکمال، لبنان، دارالفکر.
    32. نمازی شاهرودی، علی (1418)، مستدرکات علم الرجال، قم، موسسه نشر الاسلامی.
    33. نوبختی، حسن بن موسی (1355 ق)، فرق الشیعه، بیروت، دار الاضواء.
    34. هیتمی، ابن حجر (1385)، الصواعق المحرقة فی الردّ علی اهل البدع و الزندقة، قاهره، مکتبة القاهره.
    35. یعقوبی، احمد بن ابی‌یعقوب (1362)، تاریخ یعقوبی، ترجمه محمد ابراهیم آیتی، تهران، مرکز انتشارات علمی و فرهنگی.