شيعيان بغداد
كتاب شيعيان بغداد به بررسي تاريخي وضعيت شيعيان در بغداد بين سالهاي 447 تا 656ق ميپردازد. پيش از ورود سلجوقيان به بغداد در سال 447، شيعيان به خاطر وجود آل بويه از قدرت سياسي و اجتماعي بالايي برخوردار بودند. اين قدرت داشتن شيعيان موجب برانگيخته شدن تعصبات مذهبي از سوي شيعه و سني و در پي آن درگيريهاي شديد ميشد. با ورود سلجوقيان به بغداد، اوضاع متفاوت گشت و اهل سنت و خلافت عباسي دوباره به قدرت دست يافتند.
در اين كتاب مجموعه حوادث اين ايام در دو قسمت مورد مطالعه و بررسي قرار گرفته است:
از سال 47 تا 575ق؛ يعني از ورود طغرل به بغداد تا آغاز خلافت ناصر؛
از 575 تا 656ق كه خلافت ناصر تا سقوط بغداد را دربر ميگيرد.
اين تقسيم بندي به دليل تغيير وضعيت شيعيان در اين دو دوره است.
در بخش اول پيشينه تاريخي بغداد و پيشينه تشيع، جمعيت و پراكندگي شيعيان و در بخش دوم وضعيت سياسي شيعيان بغداد در عصر سلجوقيان و همينطور وضعيت سياسي شيعيان بغداد از خلافت ناصر تا سقوط بغداد بررسي شده است.
در بخش سوم كتاب اوضاع اجتماعي شيعيان بغداد مورد مطالعه قرار گرفته است. گروههاي فعال اجتماعي شيعه، مدارس و مراكز فرهنگي، نقش دانشمندان و مشاهير و نقباي علوي در بغداد و ... مطالبي هستند كه در اين بخش به آنها پرداخته شده است
اين كتاب توسط جناب آقاي محمدطاهر يعقوبي نگارش يافته و در بهار سال 1385از سوي مؤسسة شيعه شناسي در 280 صفحه در قطع وزيري به انتشار رسيده است.
عنوان پژوهش: